Dla rezydencji podatkowej spółki nie ustala się ośrodka interesów gospodarczych

O rezydencji podatkowej spółki decyduje miejsce jej siedziby albo faktyczne miejsce sprawowania zarządu.

Z art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT wynika, że gdy spółka ma siedzibę lub zarząd w Polsce podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Oznacza to, że musi ona w Polsce rozliczyć wszystkie swoje dochody zarówno te osiągnięte w Polsce jak i za granicą. W sytuacji odwrotnej gdy spółka nie posiada siedziby ani zarządu w Polsce ale osiągnęła tutaj dochód to rozlicza się z tego dochodu w polskim urzędzie skarbowym, a więc podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Za siedzibę spółki uznaje się zwykle adres, pod którym zarejestrowano spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym. Natomiast dla oceny, gdzie spółka sprawuje zarząd istotne jest faktyczne miejsce wykonywania czynności, w tym podejmowanie decyzji biznesowych. Kluczowe znaczenie ma miejsce gdzie zostały opracowane przez fachowy personel analizy w celu podjęcia tych decyzji.

Ministerstwo Finansów uważa, że zarządzanie może odbywać się na „odległość” i podtrzymuje, że dla miejsca zarządu ważne jest to, gdzie dokumenty zostały zebrane, przygotowane i ostatecznie przetworzone w celu podjęcia decyzji oraz gdzie prowadzone są bieżące sprawy podmiotu.

Pogląd taki wyraził również NSA w wyroku z 18.11.2016 r., sygn. II FSK 2475/14 „wykładnia językowa zwrotu "miejsce jej faktycznego zarządu" w rozumieniu art. 4 ust. 4 umowy prowadzi do wniosku, że owym miejscem jest to, w którym odbywa się faktyczne zarządzanie podmiotem, podejmowane są decyzje w kluczowych dla podmiotu sprawach, a więc mające istotne dla podmiotu tego znaczenie zarówno z ekonomicznego, jak i funkcjonalnego punktu widzenia”.

Zatem ustalając rezydencję podatkową spółki nie uwzględnia się posiadania ośrodka interesów gospodarczych (życiowych) ani długości pobytu w danym kraju.

Lidia Rubińska - Konsultant w Dziale Doradztwa Podatkowego, biegły sądowy